Onmeetbaar achterland

.

Niet zozeer beginnen stiltes onverdovend te worden
het is meer dat het oor ze beter begint te horen
Te vluchten uit de eindeloze cirkel der eindigheid
terugkeren naar Perm of Siluur, draaiend als
Escher om de as van glasgeglazuurde uurwerken

Opnieuw sterven om geboren te worden
in een krans van zwart vuur, uithardend als een
onmeetbare koolstof14-uitzondering
de methode bevestigend -

- het voorland niet in zicht
doch achterlatend

.

Zonder titel (nrs. ... ... )

.
.
.

.

.

Voyeur, of ijs koudedans

De ouwe Shackleton, zijn rotzooi achtergelaten

waarop nieuwe poolreizigers zich de blaren van hun voeten dansen

Afwezig ruik ik mijzelf in een ontbindende fase op tafel liggend

hoor ze roepen: kijk hem daar nou, de onmachtige

De staak in het hart zal hem leren; we verstrooien hem

met verkleurde confetti zal zijn lijkzweet als balsem werken

zijn eigen 15 minuten eeuwige roem

 

Ik val (haar) tegen, sta op

grijp, en dans

Dans, ouwe gek!

Als een dove componist vervloek ik

accoorden over schouders gegooid

en verlaat de schuur

vol schaamte, op zoek

naar thuis

 

Het ijs kraakt. In de diepte de maan

die hardheid smelt en koud zand

tot peilglas maakt

 

foto copyright warket 

En? Hoe was jouw dag? (misschien moet ik al mijn gedichten in de wij-vorm zetten…)

.

vroeg mijn vrouw as usual, toen ze thuiskwam

Rustig, antwoordde ik, de enige die me vandaag toe sprak
was het meisje bij de kassa: dat is dan 8,97
wilt u het bonnetje, zegeltjes?
waarop ze hartelijk moest lachen
terwijl ik het meer om te huilen vond
dat het mijn vrouw was
niet het meisje

Dat likken, daar heb ik al tijden al geen zin meer in
en als ik lees dat poëzie taal moet wezen en niet de ik
die zich herinnert (Ramsey Nasr), en dat
wij ondervonden aan den lijve dat doordringende boerenstank
je harder in het gezicht kan slaan dan wat vuistdikke boeken (David Troch)
de zoveelste prijs wint waar ik wéér niet voor inzond
dan denk ik: 

wat doe ik toch in die supermarkt?

.

Terugkeer van niets

Lief dagboek

Vandaag me onledig gehouden
met nutteloze zaken, die
op geen enkele wijze bevrediging gaven

Of geeft geen enkele bezigheid me nog bevrediging?
Pas nu, na gedane zaken, vind ik een klein beetje rust, binnenin
mijn eigen onrust, en die van Liszt. Maar het is al weer
een volgende dag, dus de vorige blijft liggen
in het moeras der onbevredigdheden

Ik staar in de kaarsvlam die vergetelheid verbeeldt, en
die lonkt. Ik fladder in mijn gedachten, ik weer mijn ogen af
voor het licht. Ik ruik de rook, meegenomen
der dingen onomkeerbaar, die ik achterliet

Is het eigenlijk niet prachtig, lief dagboek, dat niets terugkeert?
Dat onze herinneringen precies datgene zijn waarin we nooit
bevrediging zullen vinden, net zoals de dingen die we najagen
in de toekomst gelegen, die we niet kennen en die altijd anders is
dan we vermoeden, verwachten, denken...

En dat we in niets onze bevrediging uiteindelijk zullen vinden?

Veroordeeld

.
.

Als spoken rijden
konden, was de weg vragen
niet nodig 

Natuurlijk, wegwijzers genoeg, bij de hand
nemers en zin om te gillen
mond om te lachen
ogen verleiden
tot ter dood

in de pot
kotsend
van verlangen
geen weet van kanten
die antiek verbeelden en
langzaam... langzaam..........

tot stilstand komen

Zo zonder beeld voelt het koud
nog leger dan het was
walst toonsprong over hem heen
en is wuiven
zinloos

.
.

i.m. c.p.

.

.

918 tekens en drie boeken

die ons scheiden van degene die het op hem

maar ook op mij heeft gemunt. - is hij in de buurt -

durf ik niet te schrijven

.

Op mijn knie stolt leven,

balt een vuist van verzet

en door bladzijden heen

stijgt koude op, schrik ik

van naderende ademloosheid
.

Geen degen of revolver als verweer;

slechts een obligaat "niet bang zijn"

klinkt uit mijn mond als ik me omkeer

.

Ook al zat ik daar voor iemand anders

ik keek iedere keer of hij nog leefde
.
.