Paul Bernhard ~ poëzie & fotografie

Zonder titel (nrs. ... ... )

2012-02-03T13:12:00.000-08:00

.
.
.

Voyeur, of ijs koudedans

2012-01-31T14:17:00.000-08:00

De ouwe Shackleton, zijn rotzooi achtergelaten
waarop nieuwe poolreizigers zich de blaren van hun voeten dansen
Afwezig ruik ik mijzelf in een ontbindende fase op tafel liggend
hoor ze roepen: kijk hem daar nou, de onmachtige
De staak in het hart zal hem leren; we verstrooien hem
met verkleurde confetti zal zijn lijkzweet als balsem werken
zijn eigen 15 minuten eeuwige roem

Ik val (haar) tegen, sta op
grijp, en dans
Dans, ouwe gek!
Als een dove componist vervloek ik
accoorden over schouders gegooid
en verlaat de schuur
vol schaamte, op zoek
naar thuis

Het ijs kraakt. In de diepte de maan
die hardheid smelt en koud zand
tot peilglas maakt

foto copyright warket

En? Hoe was jouw dag? (misschien moet ik al mijn gedichten in de wij-vorm zetten…)

2012-01-30T11:09:00.000-08:00

vroeg mijn vrouw as usual, toen ze thuiskwam

Rustig, antwoordde ik, de enige die me vandaag toe sprak
was het meisje bij de kassa: dat is dan 8,97
wilt u het bonnetje, zegeltjes?
waarop ze hartelijk moest lachen
terwijl ik het meer om te huilen vond
dat het mijn vrouw was
niet het meisje

Dat likken, daar heb ik al tijden al geen zin meer in
en als ik lees dat poëzie taal moet wezen en niet de ik
die zich herinnert (Ramsey Nasr), en dat
wij ondervonden aan den lijve dat doordringende boerenstank
je harder in het gezicht kan slaan dan wat vuistdikke boeken (David Troch)
de zoveelste prijs wint waar ik wéér niet voor inzond
dan denk ik:

wat doe ik toch in die supermarkt?

Terugkeer van niets

2012-01-05T15:40:00.000-08:00

Lief dagboek

Vandaag me onledig gehouden
met nutteloze zaken, die
op geen enkele wijze bevrediging gaven

Of geeft geen enkele bezigheid me nog bevrediging?
Pas nu, na gedane zaken, vind ik een klein beetje rust, binnenin
mijn eigen onrust, en die van Liszt. Maar het is al weer
een volgende dag, dus de vorige blijft liggen
in het moeras der onbevredigdheden

Ik staar in de kaarsvlam die vergetelheid verbeeldt, en
die lonkt. Ik fladder in mijn gedachten, ik weer mijn ogen af
voor het licht. Ik ruik de rook, meegenomen
der dingen onomkeerbaar, die ik achterliet

Is het eigenlijk niet prachtig, lief dagboek, dat niets terugkeert?
Dat onze herinneringen precies datgene zijn waarin we nooit
bevrediging zullen vinden, net zoals de dingen die we najagen
in de toekomst gelegen, die we niet kennen en die altijd anders is
dan we vermoeden, verwachten, denken...

En dat we in niets onze bevrediging uiteindelijk zullen vinden?

Veroordeeld

2011-12-22T14:45:00.000-08:00

.
.

Als spoken rijden
konden, was de weg vragen
niet nodig

Natuurlijk, wegwijzers genoeg, bij de hand
nemers en zin om te gillen
mond om te lachen
ogen verleiden
tot ter dood

in de pot
kotsend
van verlangen
geen weet van kanten
die antiek verbeelden en
langzaam... langzaam..........

tot stilstand komen

Zo zonder beeld voelt het koud
nog leger dan het was
walst toonsprong over hem heen
en is wuiven
zinloos

.
.

i.m. c.p.

2011-11-24T09:28:00.001-08:00

918 tekens en drie boeken

die ons scheiden van degene die het op hem

maar ook op mij heeft gemunt. - is hij in de buurt -

durf ik niet te schrijven

Op mijn knie stolt leven,

balt een vuist van verzet

en door bladzijden heen

stijgt koude op, schrik ik

van naderende ademloosheid
.

Geen degen of revolver als verweer;

slechts een obligaat "niet bang zijn"

klinkt uit mijn mond als ik me omkeer

Ook al zat ik daar voor iemand anders

ik keek iedere keer of hij nog leefde
.
.

Losmaken

2011-11-22T14:17:00.000-08:00

.
.

Hoe stil kan zwaar
wegen

spelonken die gesloten blijven
voordat zwaartekracht bestond;
oorlog en geboorten onmogelijk

lang voordat leven was
wist het op weg te gaan
Onuitroeibaar - onuitstaanbaar
stak het de hand uit - en nog een keer, en nog eens

Mandelbrot was er niks bij vergeleken; alleen die terugweg:
een implosie van scherven, verlichte zwarte dwerg
op haar toppunt van Tao en ter-aarde-bestellen

Zo zwaar kan stil wegen
op de toekomst

naar het donker om te horen wat gezongen werd
naar stilte om te zien wat geschreven werd

Duizend maal gedacht, niet gedaan
terwijl de daden die er te doen geen gestalte kregen;
op afstand de onbereikbaarheid die aankomt
wolken kraken het glas
tot barstens toe
nu

.
.

In een tentje der kabeltrekkers komt tenminste nog verbinding tot stand

2011-10-16T12:45:00.000-07:00

Beiden als het leven
een plek om te schuilen
een plek om in te verdwalen

Welke welke is is nauwelijks te achterhalen
ook dat leeft volgens dezelfde wetmatigheden
terwijl er in beiden slechts sprake is van wortels en zand
roept dieper en dieper: kom hier kom hier

Het mooiste dat er is

2011-07-07T12:19:00.000-07:00

Een mussenjong, angstogend gevangen
het hartje kloppend aan je voeten

In je handpalm genomen, trilt het
met datzelfde kloppend hartje, ver weg
over goudgele graanvelden
gevlogen...

.
.
.
.
.
.

Social shortness

2011-07-05T13:56:00.000-07:00

Our faces thought

bereave us of the books we used to live

It’s a busy something, keeping up

with all our appearances

While doing so we even forget

to summarise our deepest thoughts

for friends, beloved,

deceased

.
.

Pz f**st

2011-05-21T13:55:00.000-07:00

I Onlosgankelijk

Eindelijk gewend
aan het vreselijke woord
poëzie als waanzins-

of louteringsberg. Feesten
doe je toch echt des avonds

II Blijven

Zou er iemand iets
van hem meegenomen of
achtergelaten

hebben is de kunst niet; er
zijn als het moet des te meer

III Focussen

Zo wordt de sluiter
niet geopend; ontwikkelen
is niet nodig

ontspanner ongebruikt rest
een lege, schuldige film

IV -1 De kunst van dood zijn

Ze draaide zich om
in haar genummerde graf
ging opnieuw even

dwarsliggen; ons beider wraak
gaf opnieuw geen voldoening

V -2

Of wel; Toen nounou
klonk wist hij dat hij haar tuk
had. Dood die liefde

zichtbaar maakt. Jammer, zijn kop
net zo hard als de hare

Andernu

2011-03-30T01:10:00.000-07:00

of de farce van nu

Nu bestaat niet, zelfs
in oefening van toekomst
slaagt ze goddank niet

Veel meer dan het verleden
schuurt bitter nu verbeten

Huid en haar liggen
tastbaar te wachten, nu er
onder, gedachten

naar voren noch achteren
is nu wat nu slechts kan zijn

∞

Lussen

2011-03-22T14:30:00.000-07:00

als liefde, of Meer dan een klare lijn
tanka's 154/155 van 365

Haar vloeit als honing
van een albasten huid geurt
liefde tegemoet

De ongenaakbare hals
beschermd en afgeschermd

Haar blik afgewend
van hem die aanraken wil
Door vingertikken

onaantastbaar geworden
geen wipneus om te kussen

zijdeschildering Ans van der Bruin 2011

Hair flowing honey-
like over alabast skin
love secretly hidden

protected and fenced through
more than jewellery

Her sight averted
and diverted from his touch
fingertips cannot

kiss an unapproachable
no-tip-tilted nose ever

Limbo-angel, or empirism

2011-03-04T11:56:00.000-08:00

He tries

and flies in vain

into no man's land

lift-off not being granted
his bodypack far to heavy

just slapping imaginary wings

not even glued consciously to his back

I would like to tell him something:

walk up onto that top of the cliff, where you

can see the vast horizon of your wantings, put them

in your rucksack and attach your wings

at the sides. Then throw it down

and see what happens; so that
you remain safe and sound
for the time being

foto Jan Tito 2010

Unicorn

2011-02-17T13:01:00.000-08:00

The trees retake their colours as delusion of the day withdraws
visits decline in numbers. As feelings do accordingly, while
the open place in the forest that was once there
is taken over by its legitimate owners
sticking out a middle finger

Zeitgeist and alter ego's have left
taking their belongings with them
while in the scrub a last Übermensch
is looking for an exit

We wait for those that can live in this dusk
a ficticious place where this quality has arisen
to art in the smallest axils and creases unknown

snoutbeetle and nightmoth take the lead
their antennae trembling when sight returns

in everlight is hidden the answer

she does exist

.

De bomen nemen hun oude kleur aan
de waas van de dag trekt weer op

Bezoeken nemen af in aantal; wat er bij gevoeld wordt ook
en de open plek in het bos die even zichtbaar was
is weer in bezit genomen door rechtmatige
eigenaars die nu een lange neus trekken

Zeitgeisten en alter ego's zijn vertrokken
met mede neming van hun bezittingen, hier en daar
ritselt nog een Übermensch in het struikgewas op zoek
naar ontkomen

Het wachten is op hen die in deze schemering leven kunnen;
een verdichtte plek waar deze hoedanigheid is verheven tot
kunst in de kleinste oksels en onbekendste plooien

Snuitkevers en torren gaan voor, nachtvlinders volgen
hun voelsprieten trillend als het zicht terugkeert

In anderlicht ligt het antwoord:

ze bestaat

In plaats van een stevige hand

2011-02-15T14:21:00.000-08:00

.
Is het een idee dat ik op de koffie langskom? vroeg hij me toen ik hem een keer voor mijn deur, op straat, tegenkwam. Hij stelde zich niet eens voor, hoe arrogant! Ik keek hem daarom ietwat neerbuigend aan, iets waar ik meteen spijt van had. Per slot van rekening sta je oog in oog met een vreemde, dus een beetje je gedragen mag dan toch wel. Opnieuw realiseerde ik me meteen dat je een "vreemde" niet neerbuigend behoort aan te kijken. Ik stak mijn vier-en-een-half-vingerige hand uit, gaf hem zogezegd, en tevens, mijn slapste handje ooit, en begon:

Probeer me te vergeten
vroeg ik melancholie; ze weigerde
Probeer me te letteren, vroeg ik poëzie
ze weigerde, hees haar vlag en vertrok. Probeer
me te bekoren maar melodie noch het ritme indachtig
verkozen zij plus hun uitvoerders de absolute dissonantie en atonaliteit

Probeer mijn vriend te wezen, vroeg ik voorzichtig een vreemde
alsof het zo werkte, maar die verkoos vreemd te blijven tot het einde toe

Probeer me dan maar te verpletteren vroeg ik steen, te verteren
vroeg ik vuur, te doorgroeien boomwortel, te waaien wind, verdrinken zee

Te rusten vroeg ik niemand

die zwijgend opstond en antwoordde:

Kom maar mee

.
.
.

. . . .

2011-02-14T12:20:00.000-08:00

zinnen geen métier, woorden geen gedichten
foto's geen gedachten; hoe cryptisch
mag het zijn, hier, op papier
of plasmisch zwart velijn

begrepen te geraken, vermoeide kreten
- binnen - tussen deuren en de kier van een kozijn

de toon veranderend van de gemaakte passen
trekt hij meanderende kleuren af tot een
zwart palet van terechtwijzing
dat vleugels geeft

en gezichten

Time is it for a break

2011-02-02T14:11:00.000-08:00

.
.

No play in which the actors do not get tired, the spectators at a certain moment bored

the props rearranged and the prompter needing being aroused to life

under the floor over which phrases echo like seawaves, polished

so that words can climb, learning to glow, reinventing their selves

the spirit from the spirit out of the spirit

the last dust swiped into a little heap

The hall, still empty, hopefully awaits a generous interpretation

of the thoughts that came from a genious mind

when the audience re-enters.

.
.
.
.
Er even niet zijn

.
Geen voorstelling waarin de spelers
niet moe worden, de toeschouwers op een gegeven moment niet verveeld
de requisieten herschikt en de soufleur tot leven gewekt moet worden

onder de vloer waarover zinnen echoën als golven in de wind, geboend
zodat woorden klimmen kunnen, glimmen leren, zichzelf
opnieuw uitvindend - de geest in de geest uit de geest
het laatste stof bijeen geveegd

De zaal - nog leeg - rest hoopvol wachten
op een geniale invulling van gedachtes afkomstig uit een ooit even geniale geest

Dan kom het publiek opnieuw binnen

.
.
.

11 Schaak-senryu's

2011-01-31T11:09:00.000-08:00

Proloog I - Blokken op bloed (true love)

Droomt de overwinning
een koningin aan zijn zijde
liefde is geen spel

eerst wit en zwart dan kleuren
grenslijnen gewist; geschaakt

_____________________________________

Proloog II - Het bord als voorbode

Duidt de stilte in
het hoofd de lege plek aan
huis te koop staat er

Verlaten door gedachten
wachten blokken op het bloed

______________________________________

Voorspel

Het lijkt eenvoudig
de goede vinden; immer
weer die opening,

fase voor een juist eindspel
Eerst echter de pion: de klos

______________________________________

En passant *

In het voorbijgaan
het geslagen vergeten
opoffering of

vergevingsgezindheid; een
meesterzet die niet meer werkt

______________________________________

Black (K)night

Zadel vergeten
bit een beetje roestig, en
hoefijzers nogal

sleets: met zijn paard ten aanval
equus equivals IQ, EQ ? **

______________________________________

Zwarte en witte k(r)uipers

Teken aan de wand:
bishop, laaglandse loper
schuinsmarcheerder ook

Zonder kruisvaarders
kan zijn druipspel niet

______________________________________

White (k)night conquers (Darkness vs. light)

Little black dress worn
on the back of a princely
young horse ambushed

torn apart, raped, the twain
in the vast plains left for dead

______________________________________

Ongenaakbaar staan (relic)

Steen weerstond ijzer
tot ruïne vervallen
in eeuwigheid nu

de geschiedenis voorbij
natuurlijk wuift een zakdoek

_____________________________________

And then white, the king

Where they meet earth bowes
and builds new crevasses. His queen
not conquered but slightly dead

Her king forsaken; mercy
not granted; lots of love; lost

______________________________________

De zwakste schakel

Zwarte koning &
witte koningin; zelfs met
een omtrekkende

beweging raakt hij niet aan
zo min tot haar hartswezen

______________________________________

Straight (remise)

Unable to move
paralysed almost to death
Less than a win-win

and more to lose but the queen
awareness while in coma

______________________________________

* een zet waarbij een pion een maar eenmaal mogelijke, eigenaardige, eigenlijk

niet toegestane manoeuvre uithaalt om zijn tegenstander-pion te slaan

**Emotie-quotiënt

Dit is zijn wereld

2011-01-26T13:44:00.000-08:00

.
.

Zee van zand en stof
en ijs. Deining in rust, voor
wie beter kijkt ~ die

weet dat het zijn wereld is
waarheen hij vertrekken zal

Kijker met je verrekijker van goud
vergis je niet; het is geen vertrek dat je ziet
maar aankomst vastgesteld over horizonnen
meer voorkomend dan waarvan je
weet hebt of aanschouwd

.

.

foto NASA Mars-Spirit

.

.

Het verdriet van Ophelia

2011-01-24T13:44:00.000-08:00

.
.

De verkeerde vermoorde onschuld
eerst zien dan denken dan doen, onzichtbaar
theater, geen Shakespeariaanse roem

Rust in veilige hand
niet weten deert niet
weten wil rusten

foto-copyright D.Bliek

Tower 122

2011-01-18T13:59:00.000-08:00

Pendant van ivoor
roest staal waar het maar wil
biedt als toren - ver -

keerde houvast, in scherpe
hoeken ten strijde trekkend

Drag queen in a men’s world *

2011-01-10T11:31:00.000-08:00

Een andere wereld
met fileermes oordeelloos
op de keel gezet – snijdt extravagantie
in kodak monochrome ademloos als ontelbare sigaretten
in het onscherp van de uitsnede
naar binnen, op zoek - in het zwart
naar een hart

Liefdeloos wordt intiem

Intiem loopt een blauw oog op
.
.

The Hug (Nan Goldin)

copyright Nan Goldin
Based on two of four slideshows of Nan Goldin in the Fotomuseum Rotterdam, jan.2011
All by Myself (1968-1996, samengesteld 1992-1996) Heartbeat (2000-2001, samengesteld 2001)

The mountain and the old dutchman

2010-11-09T12:58:00.000-08:00

.
.
Music. curtain. pause
from a side came the mountain
that can move. Young as

fresh fallen snow he reached Fuji
the slopes of his last love
.
.
.
.

Afschot (senryu ~ 59 van 365)

2010-11-01T14:08:00.001-07:00

Zijn rimpelingen
de handen onder de loop
die zich schrap zetten

of de voren waarover
dwaas een dolle vos heen raast

Rollercoasting con-cern

2010-10-16T12:51:00.000-07:00

of. Geheime ontmoeting

.
.

Als het wakker wordt
was het dan dood of sliep het slechts
de slaap der verborgenen

Als het weer in slaap valt
is het dan een gekorven beest

of is het niets van dat al

maar opnieuw een samenraapsel van atomen
een spel van verbindingen die elkaar even ontmoetten
en kortsloten in een
deeltjesversneller
.
.
.

Senryu nr. 32 (van 365)

2010-10-10T14:00:00.000-07:00

.
Atlas moest niet zo klagen

ware balletjes
vinden tersluiks de wereld
kunnen hem dragen

evenals betoveren
met alles erin, erop

.
.
.

Femme fatale

2010-09-09T14:17:00.000-07:00

Ze leeft licht doorzichtig
en is veel meer dan een amour cruel
schermt met takkenbossen waarmee ze
spinrag verzamelt, spaghetti-strings rond heupen
die ontvankelijk maar ontoegankelijk zijn
geworden. Toch is ze mijn liefde
voor het leven tekende ze zelf
haar ziel in mijn
arm

Alles, iets

2010-07-15T10:56:00.000-07:00

Als het niet kruipt dan gaat het wel stapvoets
over de brug in de richting van de bergen
Het drinkt uit een leren kruik, of
als het geluk, heeft, uit een glazen fles

De kristallen bol binnen handbereik, de
wereld onzichtbaar, neemt het nauwelijks notie
van om-geving; het gaat. Dat op zich
mag al een wonder heten

Vliegen kan het niet, al droomt het
van vergezichten, de eeuwig ondergaande zon
en het glas halfvol. Het gaat omdat het moet gaan
het leeft omdat het leeft. Niemand mist

en allen gaan verloren

I carry your heart with me

2010-06-02T13:05:00.000-07:00

by E.E. Cummings

read by Tom O'Bedlam

http://www.youtube.com/user/SpokenVerse

Oude krant in zonsondergang

2010-04-13T14:21:00.000-07:00

.
.

Toen ze aanlegden, de gesp van hun riem
in de buikholte priemend, verscheen er
een rookwolkje aan de einder

Fatum morganum! schertste de één
Nee, de bonenkar... opperde de ander, en:
Komaan, we gaan. Daar schoten ze vooruit

opstaand naast een kattenkreng
de vacht in duizend sterrenbeelden
volgden ze glimmende zonsbanen van vuur

Afgezet tegen de ondergang van hun eigenste zielen
vergaten ze hun kwetsbaarheid, de witheid
en weekheid rond hun navel

toen de aarde zich opende en
hen verdampte
tot nieuws
.
.

Finster

2010-04-08T11:44:00.000-07:00

Picture this, with words

2010-03-01T13:56:00.000-08:00

.

.

.

.
without hardness
without harshness
without stones, without all the love
and hate, without death or birth
without knowledge of life
without love I stole

I wouldn’t be aware
I couldn’t feel

the softness and the sweetness
of the hardness, the harshness of the stones
of the love I hate, of death and birth
the knowledge of evergrowing pains
my soul

.

.

Schaatsen met Hein

2010-02-22T13:25:00.000-08:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.

En toen was er plotseling niemand meer
als na de begrafenis van je laatste next of kin
Om je vast te houden of los te laten, zet je, geef je, geef je me
een zetje op het ijs. De eerste stap, van de laatste op weg
op een weg die je dramatischer hebt gemaakt
dan dat hij in werkelijkheid is. Zuchten helpt
nu niet meer. Je hand is losgelaten en je glijdt
weg, de wind in je rug helpt je vooruit

het wak achter je latend
.
.
.
.
.

Voor een requiem op de vlucht

2010-02-18T11:36:00.000-08:00

.
.
.

Toen ik haar een duwtje gaf
en ze plotseling iets verder omlaag
donderde dan gedacht

had ik niet alleen het nakijken;
Het uitzicht dat tevoorschijn kwam
was hetzelfde als dat van de man met die stok

die hem toch bovenop de top had gebracht
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Caspar David Friedrich
Wanderer above the sea of fog

Seizoenen gedogen

2010-02-12T13:48:00.000-08:00

.
.
.

Dooi komt nooit
na de zonde of de zomer
en het geweten van de herfst
dat is ze niet

Laarzen stampen ijs kapot
maar geen vrouw noch vissen
die je ziet

Waar water welt
zou leven moeten zijn
kronkel-kolven deinen tegemoet
roodbottend leven tussen spelonken van basalt

de echo van hetzelfde lied

.
.
.

Dragen

2010-01-29T14:44:00.000-08:00

.
.
Voordat ze viel
was ze al geweest

Hij zag haar heel even
- in het voorbijgaan - schudde ze
het nodige van zich af, voordat
ze terecht kwam, voor
ze het wist

gevangen

tegen haar zin vereeuwigd

Beiden een. Liggend in de ander
een en al rust. Alleen de schraag
herinnerde zich later
deze winter

Maar toen waren allen
al weer ver weg

.
.

Winterkost III

2010-01-15T14:53:00.000-08:00

.

Toen er gedichten meer geschreven
dan gelezen werden en het vuur met moeite
sintels in een verkoolde hand genomen het laatste vlees
brandmerkte met uitgeharde woorden, ja, toen
werd het zaak de rivier te lezen, die daar
in een winter sinds heugenis onbevroren
onbekender dan een boek, minder nog
dan een bijbel, plotsklaps hard
te wezen lag;

toen ook de zon nog onder ging
de maan zich achter vliedende wolken verschool

toen
bleek steen
meer dan hart
water minder snood
houdt minder dan kool
en zwart snedig rood
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.

Winterkost II

2010-01-13T13:33:00.001-08:00

.
.
.

Winterkost

2010-01-03T14:09:00.000-08:00

Het struint, het rooft
het spoort onzichtbaar
totdat ze herkenning achterlaat
Ze trekt haar pelsvacht wat strakker
om zich heen en snuift links of rechts, verval
bevroren op haar pad. Morgen zal ik ...

’s Ochtends is het aas vertrokken en
ratelen spatels de dood

in de pot

Onda

2009-12-25T15:55:00.000-08:00

Maak maar
un giornata aan zee
met schreeuwende mensen
en kinderen die scheppend hun wereld creëren

Waarin jouw grote vriend de hoofdrol opeisend
ten onder gaat. Een maakbaar gebaar van pianissimo
naar grandeur van ongrijpbare akkoorden, golven – de
dissonanten omarmen morgen vast
mijn jazz

Een verde milonga dansend
rond een plek geronnen bloed

Geluk zonder naam
rijst morgen rood de zon
.
.
.
~

Boomblues, of Leven in verkeerde tijd

2009-12-13T14:12:00.000-08:00

.
.
.
Hij staat er weer
van voor het raam naar
er achter. Stervend binnengedrongen
met zijn dreinende takken vol verlichting
waar niet bij te lezen valt. Natuur

die de kluit belazert, protserig versierd
en aan zijn namaakvoeten lukt het maar niet
kind noch kat noch kraai te kruisigen

Ach, leefde ik maar in het tijdperk van de wolharige mammoet
of tezamen met wat protozoïsche eukaryoten
dan kon ik rond het laatste uur van het eerste grote uitsterven
mijn eigen god en wederopstanding kiezen

Nu krab ik morgenochtend de moskorst uit mijn ogen
en vraag mij af welke zin
groeien heeft

.
.
.

Visser, of Het lieve na-jagen

2009-10-24T13:39:00.000-07:00

Misschien kunnen wij slechts
de liefde die we zien
voort – durend

waarmee we ons verrijken – vergaren
met gereedschap, toebehoren dat
we niet weten te gebruiken

verklaren door de liefde die we niet begrijpen
waarvan we denken haar te bezitten
kronkelend als in palingfuiken

zoals het spinnenweb onder ochtenddauw
in de eerste zonnestraal haar kleverigheid verloren
geen dagpauwoog nog doet struikelen

zo
laten we haar vieren
en verjaren
.
.
.
.
.
.
.
.
.
foto onbekend

Springbaar

2009-10-16T12:48:00.000-07:00

Het water stroomt
in en uit, uit en in

basalt ligt rotsvast aan zijn voeten
zich schrap zettend tegen golven
waaronder dode stronken deinen

In het grijze water wijzen resten van lentes naar elkaar
als in een open familiegraf zichtbaar, drijft water
boven onder, onder boven

springbaar
.
.
.

Kruisteken der traagheid

2009-10-10T14:46:00.000-07:00

(of: from Bill Viola’s Lovers to Emergence)

.

Strijdend in water
vergelijkend elkaar, glijdend in kracht
wijkend naar eerder, verzettend tegen kolkend schuim
blijven overeind, grijpen, houden eender wie vast
uiteindelijk het boven oppervlakte
onderspit delvend

Afgenomen rakend – afgelegd – later
opgedoken, neergelegd in troost
der meervoudig
mededogen

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

( video-still from Emergence, Bill Viola )

Betonzon

2009-09-23T12:05:00.000-07:00

.
.

.

Ze
de schoot
verborgen in een lach, een traan
morgen weer een dag, zei ze, dacht
ze. Zo verglijdt wat ze vermag, wordt
vermoogt tot kracht. Dan

hij
de hoek om
tenen lezend, knieën
strelende rimpels boven ogen die dringend
gestreken dienen te worden, dwingend klinkende
kerkklokken die een uur slaan, onbekend welk

Waarna god los gaat, de geest
niet meer vrijblijvend met de vuisten
op de tafel staat; gilt pijn, het gif, de melancholie
minachtend het volk op de vlucht
laat de krengen achter

in de vale betonzon
stallen bleek zingende kringen op het asfalt
branden – de afdruk in de hare last
snijdend de zijne. Ervoor

wachten zij
ze

Halt!

wie verloot
zijn ziel

.

.

Writer's block

2009-09-10T13:44:00.000-07:00

Ik behoor niet tot de mensen
wie gevraagd wordt: schrijf
Toch schrijf ik, ongevraagd
en ongelezen, voor zolang het duurt

en de fles vol is en de ziel zwaar
van halleluja's en verdommenissen
terwijl de tekens op het scherm
onherkenbare vormen aannemen

betekenissen toegekend aan en door
slechts diegenen die er weet van hebben
passanten noemen zij zich zelf, een hiëroglyfisch
schrift zonder steen van Rosetta, zichzelf over het graf trekkend

IJle landberichten

2009-08-20T14:12:00.000-07:00

.

.

zijn een verlangen naar het zien
van de brief op de deurmat, jaren na
verzending zijn afzender tonend, ondersteboven
afkomstig van een andere wereld die koud herkenbaar
veranderd is. Hij scheurt, nee

ik scheur hem niet meer open
de inhoud maar al te bekend, het staren
staat het lezen in de weg, hoont de kleuren bijeen
tot een regenboog in zwart-wit. Retour afzender, haar
lichte gedachten er achteraan, drijvend over een kalme zee

die een andere is dan de zee van het hangen boven de wilde golven
door silhouetten van meeuwen duikend naar de schapen die tussen wier
en zeekraal tot kaas en bout vermalen worden. Het scherpe zout in zijn ogen
maakt hem blind van vertrouwen. Maar zeg eens: jouw woorden -
zijn woorden, geef hen toch het verlangde verhaal mee

.

.

.
.
.
photo: Schrikkeltijd

De grote hoop, of Phoenissimonicarus

2009-07-10T14:17:00.000-07:00

.
.
.

Toen er sprake bleek
van een algehele boycot

duurde het even

voordat het tot hem doordrong
dat het zo goed was

Afgesproken werk
fair trade of handje-klap
dat kaf van koren scheidt

zijn nering in de as
langs een omweg het
volgende bestaan gegeven

zocht hij nog zijn beide vleugels in
de resten van het uitgebluste vuur
en het weggelopen water

Rust nu uit op een pyloon van zurigheid
waarrond de duivel op even
zo vele hopen schijt

.
.
.

Tussen basalt en grind

2009-07-03T14:12:00.000-07:00

Zwak zwalkt hij langs een zware oever
grof gruis dat nog aan geen scholekstertje
een enkele kokkel wenst over te geven

Zijn evenwicht verzettend
knakt zijn enkel bij het uitstappen
of was het instappen? Spalkt hem even

met een wilgenloot, die pats!
wortel schiet. Morsdood verwordt
tot een ijzeren kruis
.
.

Prehistorie I

2009-06-22T13:30:00.000-07:00

.
Prehistorie I
.
.
Mijn muze houdt niet van gedichten
liever vliegt ze rond
boven glooiend oerbos
ooit bestaand

verstorven rimpels
in een wonderschoon gezicht
zich afvragend - wie
ben ik toch

in glanzend ochtendlicht

waar roedels wolven huilend jagen
op nooit geboren prooien, en ik de houthakker
zich af vraagt welke boom
hij aanstonds vellen zal

zomer 2003 (licht gewijzigd juni 2009)

Oorsprong, of Prehistorie III

2009-06-22T12:55:00.000-07:00

Oervorm schuifelend over bodems van verweesde zeeën
niet vermoedend hoe tot onsterfelijkheid te raken
kruipt de trilobiet in het licht van dezelfde maan
als waaronder de dichter hem
tot leven wekt

Met verstand nog kleiner dan de kleinste korrel zand
leeft hij zijn oerbestaan in Cassiopeia’s stralen
en vertelt verhalen verder reikend
dan het spoor dat hij
bij leven trekt

Wat is verlangen meer
dan te willen zijn
waar hij is

geweest

....

mei 2004

Het vlees vervallen

2009-06-21T14:38:00.000-07:00

(derde Venetiaanse variatie)

Hier staat hij stil
voor byzantijnse ramen
waar glas verdwenen is
grijnst hem veel meer
dan het leven tegemoet

Een kus op het gelaat
waarvan de oogholte leeg
het patina verbleekt, de glimlach
vals de vreugd ontbinden doet
dit masker gaat pas af

als er doden zijn gevallen

24 oktober 2006

Pauze ....

2009-06-16T12:53:00.000-07:00

.

.

.

Steen-kool

2009-06-15T02:39:00.000-07:00

.

.

.
.
.
.
.
.
.

Het is nog geen tijd

2009-06-14T13:21:00.000-07:00

.
.

Zit te wachten op een gedicht
de borrel staat koud, de koelkast zoemt gezellig
en de klok wijst elf. Staat wel stil
maar vindt opwinden
te veel werk

Gordijnen opendoen,
de wind naar binnen laten waaien
Ah, Frau Holle! Herzlich willkommen

Alleen, op kussens en veren
zit hij niet te wachten

.
.
.
.

Faustiaanse inbeelding

2009-06-10T13:04:00.000-07:00

Zwiert op vleugels van vergeeld papier
door het zwerk van haar verbeelding
Kanten zwart gerafeld rest hem
slechts nog één kwartier
Vier de touwen van 't intiem plezier
en bevaar de woelingen der streling

Een arm van links naar rechts
met pen, penseel in het hart gestoken
wrekend als rapier. Schrijft in tranen
snijdt dwars doorheen zijn ziel
een laatst verhaal voor haar
van lang voorbij vertier

Hier stroomt het bloed en
ondertekende hij fier, de eenling
het contract, een werk van inbeelding
gedachten die hem niet verder brachten
dan ver gedroomd van hier

(21 jan 2007)

Tuinpad

2009-06-10T06:52:00.000-07:00

.
.
.

.
.
.

Kokkels en mollusken
hebben net de toon gezet
van ’t pad dat leidt van het
naar haar

Voorzichtig zet de wandelaar
zijn voet geruisloos neer, stilte
voor het begin van een concert

Voorbijgegaan een eeuwigheid voordat
zij draagster werd van zijn gemoed
en ‘s avonds, zijn voeten stevig ingebed

als hebben zij geleerd te houden zijn gewicht
kijkt hij omhoog en ziet hoe ster en schelp dezelfden zijn
te zien als ver verleden

Hij zou ze graag tot leven wekken
maar is geen god, geen vuursteen, geen gedicht
hij kijkt omhoog, grijpt de hand, en springt

vol overtuiging naar het licht

okt. 2003 (herziene versie, 30 maart 2005)

Requiem for us

2009-06-10T01:54:00.000-07:00

.

He lies as if in a sleep of beauty
resting as it were, paws folded
neatly on my treshold of dust

No prayer for him nor me
No more now, I'll be with him for a while
'cause I know I will end as he

Krijger, of As is vruchtbaar.

2009-06-08T13:06:00.000-07:00

.

.
.
.
.

.

Krijger, of As is vruchtbaar.

Eindelijk rijst de zon, ook al denken
de onbeholpenen de legen, de verdronkenen
dat ze geholpen, vervuld, gered zijn, zwaaiend
met hun vaandels victorie

Nu is de tijd aangebroken om te bevolken
te leven waarvoor hij leeft, met woorden
de vrijheid bevechten, te schoppen met macht
te schrijven, te lezen, zijn hart te vertolken

Wie of waar hij is? Te simpel voor één woord:

Hier.

Gesneuveld op een eerloos veld
waar hij alleen zichzelf nog hoort

2009-06-08T12:03:00.000-07:00

Gestalte

Soms reiken ze hem een uitgestrekte hand
zijn dromen en demonen, maar eenmaal aangekomen
verwijlt hij er nog eenzamer
in dat eindeloze land

In de verte maait met zeis het silhouet
als hij zijn weg zoekt, onderscheidend steen van gneis
glas van ijs. Glimlachend valt hij uiteindelijk voorover
in het stalen amulet

(22 februari 2004) herzien 13 feb 2009

zonder titel V

2006-08-13T09:36:00.000-07:00

Voor wie de stilte hier kan lezen
componeer ik mij van binnen uit
Hoor niets met me, probeer te luisteren

Voor wie de leegte hier kan horen
schrijf ik mezelf naar buiten
Lees met me mee, mijn schrift onzichtbaar

Voor wie in deze duisternis nog kan zien
die kent mij beter dan ikzelf
Zie me aan, maar weet dan dat niets me rest

dan te stoppen met zingen
mijn pen neer te leggen en
mijn ogen te sluiten

17 maart 2005

Een poging om poëzie en fotografie samen te laten komen

Een korte inleiding

Waarom zou je poëzie en fotografie willen laten samengaan? De discussies erover kunnen eindeloos zijn, omdat de fervente poëzieliefhebber zélf zijn beelden wil kunnen vormen en de beschouwer van het "fotografische" het liefst niet afgeleid wil worden door woorden. Deze pagina probeert uiteen te zetten wat de drijfveren van deze kunstenaar zijn en voor hem een opstapje te wezen naar een groter publiek, en probeert de bezoeker uit te nodigen middels de diverse links elders een kijkje te nemen.

verleden

Beeld en woord samen is voor ondergetekende altijd belangrijk geweest, en uiteindelijk besloot hij zijn eigen poëzie en fotografie samen te voegen. Al vanaf jonge leeftijd wilde hij zijn gevoel uitbeelden, maar nooit vond hij precies de juiste middelen. Maar niets ontstaat zomaar, en veel is een zaak van kijken, voelen en zien, of leren zien. En zo werden in de loop der jaren zijn fotografie en poëzie geboren. Maakte hij vroeger gebruik van olieverf, dit werd een discipline die geleidelijk aan op de achtergrond verdween. Tijdens en na de middelbare school verkeerde hij langere periodes in een Chileense kunstenaars gemeenschap, de Ciudad Abierta, of "Open Stad", waar hij kennis maakte met architectuur in combinatie met (spaanstalige) poëzie. Na een studie Nederlands kwam hij in de jaren 80 in het boekenvak terecht, om daar tot op heden werkzaam in te zijn. Altijd echter bleef de wens zelf creatief te visualiseren, ook door middel van taal.

het heden, en de praktische kant

De technische ontwikkelingen van de laatste tien jaar hebben er voor gezorgd dat zijn poëzie en fotografie samen kwamen. De combinaties die hij maakt zijn soms onlosmakelijk verbonden, maar ook komt het voor dat er niet of nauwelijks verband tussen beiden lijkt te bestaan. De 'natuur'-poëzie laat zich gemakkelijk combineren met natuurfotografie, maar bij de abstractere poëzie is het verband met de afbeelding moeilijker te ontdekken. Gedichten en afbeeldingen ontstaan meestal los van elkaar en blijken pas later plotseling samen te gaan. Zijn inspiratie is gekoppeld aan vriendschappen, liefde, maar net zo goed aan aarde en kosmos. In zijn poëzie is hij geen 'beschouwer' of toeschouwer, maar veel meer naar binnen kijkend, of juist vér naar buiten. Naast de vraag wat 'werkelijkheid' eigenlijk is of voor de mens inhoudt, zoekt hij soms grote tegenstellingen op: eindigheid tegenover oneindigheid, leven tegenover dood, om dat vervolgens in te bedden in fotografie én de cryptische vrijheid van poëzie. Het is hem niet te doen om tekst als zodanig, in een afbeelding, of tekst àls afbeelding, zoals grafici dat ontwerpen. Meer wil hij zijn eigen poëzie inpassen in een beeld dat er voor hem bij hoort en er in meer of mindere mate mee in verband staat. Dat betekent soms het gedicht erin plaatsen, een andere keer ernaast. Gedichten en afbeeldingen zijn (tot nu toe) altijd los van elkaar ontstaan, en bleken pas later vaak samen te gaan. Poëzie in afbeeldingen, op het web, werkt dat? Eigenlijk gaat het om gedichten in of bij voorstellingen, waarbij het werkelijke resultaat pas tevoorschijn komt na afdrukken. Daarom wordt hier ook geen tekst in afbeeldingen getoond, dat zult u op een eventuele expositie moeten bekijken. Daar wordt de tekst in verhouding tot de foto zo klein mogelijk gehouden en vooral in lijn met het 'getoonde' .Wilt U meer weten, lezen of zien? Neem dan contact met de kunstenaar op.

Kunstuitleen

Werk van Paul Bernhard is ook aanwezig in de Kunstuitleen Barendrecht

Gedichtenbundel Verweesde Zeeën

In eigen beheer is de bundel 'Verweesde Zeeën' uitgebracht in beperkte oplage. Het kost 10,- (excl. verzendkosten) en is bij de auteur verkrijgbaar. Exposities 2010: Kunstroute Barendrecht, meer informatie vindt u op http://www.kunstroute.nl/

Paul Bernhard ~ poëzie & fotografie

Zonder titel (nrs. ... ... )

Voyeur, of ijs koudedans

De ouwe Shackleton, zijn rotzooi achtergelaten

waarop nieuwe poolreizigers zich de blaren van hun voeten dansen

Afwezig ruik ik mijzelf in een ontbindende fase op tafel liggend

hoor ze roepen: kijk hem daar nou, de onmachtige

De staak in het hart zal hem leren; we verstrooien hem

met verkleurde confetti zal zijn lijkzweet als balsem werken

zijn eigen 15 minuten eeuwige roem

Ik val (haar) tegen, sta op

grijp, en dans

Dans, ouwe gek!

Als een dove componist vervloek ik

accoorden over schouders gegooid

en verlaat de schuur

vol schaamte, op zoek

naar thuis

Het ijs kraakt. In de diepte de maan

die hardheid smelt en koud zand

tot peilglas maakt

En? Hoe was jouw dag? (misschien moet ik al mijn gedichten in de wij-vorm zetten…)

Terugkeer van niets

Veroordeeld

i.m. c.p.

Losmaken

In een tentje der kabeltrekkers komt tenminste nog verbinding tot stand

Het mooiste dat er is

Social shortness

P**z** f**st

Andernu

Lussen

Limbo-angel, or empirism

Unicorn

In plaats van een stevige hand

. . . .

Time is it for a break

11 Schaak-senryu's

Dit is zijn wereld

Het verdriet van Ophelia

Tower 122

Drag queen in a men’s world *

The mountain and the old dutchman

Afschot (senryu ~ 59 van 365)

Rollercoasting con-cern

Senryu nr. 32 (van 365)

Femme fatale

Alles, iets

I carry your heart with me

Oude krant in zonsondergang

Finster

Picture this, with words

Schaatsen met Hein

Voor een requiem op de vlucht

Seizoenen gedogen

Dragen

Winterkost III

Winterkost II

Winterkost

Onda

Boomblues, of Leven in verkeerde tijd

Visser, of Het lieve na-jagen

Springbaar

Kruisteken der traagheid

Betonzon

Writer's block

IJle landberichten

De grote hoop, of Phoenissimonicarus

Tussen basalt en grind

Prehistorie I

Oorsprong, of Prehistorie III

Het vlees vervallen

Pauze ....

Steen-kool

Het is nog geen tijd

Faustiaanse inbeelding

Tuinpad

Requiem for us

Krijger, of As is vruchtbaar.

zonder titel V

Pz f**st